πηγή :maga.gr

Η παρουσία των ιστολογίων στον παγκόσμιο ιστό αποτελεί μια μορφή διαδικτυακής δημοσιογραφίας που υλοποιεί την έννοια της δημοσιογραφίας των πολιτών και συμβάλλει ουσιαστικά στον εκδημοκρατισμό της δημόσιας επικοινωνίας.

Οι φορείς της δεν είναι εργαζόμενοι στο χώρο των ΜΜΕ αλλά χρήστες του διαδικτύου που δεν έχουν επαγγελματική σχέση με την τέταρτη εξουσία.
πηγή :maga.gr

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας…

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας…
που μας κάνουν ευτυχισμένους…
απ΄την απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας…
Κάποιους τους έχουμε σε όλη τη διαδρομή στο πλάι μας…
βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε…
ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων μας…
Ίσως κάθε φύλλο ενός δέντρου χαρακτηρίζει τους φίλους μας…
Επιπλέον…
η μοίρα μάς φέρνει και άλλους φίλους…
αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας…
Πολλούς από αυτούς…
τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές… φίλους Καρδιακούς…
Είναι ειλικρινείς…
είναι αληθινοί…
Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά…
ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους!!
Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι…
αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές…
ή για λίγες μέρες ή ώρες…
Αυτοί συνήθως στολίζουνε το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα…
για όσο καιρό είμαστε κοντά τους…
Μιλώντας για κοντά…
δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους…
εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών…
και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα…
μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου…
Περνάει ο καιρός… το καλοκαίρι φεύγει…
πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας…
μερικά γεννιούνται σ’ ένα άλλο καλοκαίρι…
και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές…
Κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό…
Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς…
Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά…
αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δε μας άφησαν τίποτα…
Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας…
και η πιο προφανής απόδειξη…
πως δύο ψυχές δε συναντήθηκαν Π ο τ έ τυχαία!!
Χόρχε Λουίς Μπόρχες.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

‘Εφτασε η ώρα να σκεφτόμαστε εθνικά διότι η ενωμένη Ευρώπη είναι μία ουτοπία...

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ* Τι να την κάνεις τέτοια Ευρώπη; Ηταν το αυθόρμητο ερώτημα-απορία μετά τη μεσοβέζικη συμφωνία που συνυπέγραψαν οι Ευρωπαίοι με την Τουρκία για το Προσφυγικό και αφού είχαν προηγηθεί πολλές ώρες εκβιασμών από την πλευρά του πρωθυπουργού της κατοχικής δύναμης, Αχμέτ Νταβούτογλου και δικαιολογημένων αντιδράσεων από τους «μικρούς» της Ευρώπης, οι οποίοι αντιμετωπίζουν το θέμα κυρίως εθνικιστικά, αλλά όχι μόνο… Η ΕΕ δεν είναι η Ενωση που ονειρεύτηκαν οι ιδρυτές της, ούτε πρόκειται να επιτύχει το εγχείρημα των Ηνωμένων Πολιτειών, για το οποίο χύθηκε και αίμα. Ακόμα και σήμερα παραμένει προβληματικό το αμερικανικό σύστημα, αλλά η αλήθεια είναι ότι λειτουργεί καλά, παρά το γεγονός ότι οι διαφορές μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών πολιτειών ήταν και είναι τόσο εμφανείς. Το πιο σημαντικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ότι οι πολίτες, ανεξαρτήτως από χώρα καταγωγής ή πολιτισμών, σκέφτονται αμερικανικά. Στην Ευρώπη αυτό δεν θα συμβεί ποτέ. ‘Η αν συμβεί θα περάσουν αιώνες… Η προσφυγική κρίση, την οποία δημιούργησε η Τουρκία, απέδειξε πόσο μικροί είναι οι ηγέτες των μεγάλων χωρών της Ευρώπης αλλά και πόσο εύκολο είναι να καταρρεύσει αυτή η Ενωση διαφορετικών λαών, πολιτισμών, γλωσσών και νοοτροπιών. Πόσες φορές τέθηκε το ερώτημα «τι σχέση μπορεί να έχει ο Βορράς με τον Νότο της Ευρώπης», ιδιαίτερα μετά την οικονομική κρίση, που ταλαιπωρεί για έκτο χρόνο τον ελληνικό λαό. Η καγκελάριος Μέρκελ αποδείχθηκε ασήμαντη μπροστά στις δύο κρίσεις, ο κ. Ολάντ δείχνει να μην καταλαβαίνει τις συνέπειες, ο Βρετανός Κάμερον βλέπει το σπίτι του να καίγεται λόγω του Brexit, ενώ δεν επηρεάζεται από το κύμα προσφύγων που στέλνει η Τουρκία στην Ευρώπη. Με αποτέλεσμα, από τις 28 χώρες της Ευρώπης να σηκώνει όλο το βάρος η Ελλάδα, η οποία δεν έχει καν τις δυνατότητες να ανταποκριθεί σε ένα πρόβλημα που δεν είναι δικό της, που δεν το δημιούργησε η ίδια. Πως μπορούν να ζητούν από την Ελλάδα, μία χώρα 10 εκατομμυρίων ψυχών, να αναλάβει να διαχειριστεί την άνευ προηγουμένου προσφυγική κρίση, όταν η Αμερική, η μόνη υπερδύναμη, με το ζόρι δέχθηκε να υποδεχθεί 10 χιλιάδες Σύριους, οι πλείστοι εκ των οποίων είναι και σήμερα στο …περίμενε. Η Τουρκία έπαιξε τα ρέστα της εναντίον της Ευρώπης, χρησιμοποιώντας τους άμοιρους και κολασμένους της Συρίας και άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής. Αντιλαμβανόμενη νωρίς ότι η Ενωμένη Ευρώπη δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα συνονθύλευμα λαών και πολιτισμών, που δεν συμφωνούν σχεδόν σε τίποτα, και εκμεταλλευόμενη τις ακροδεξιές αντιλήψεις στον ευρωπαϊκό Βορρά, κατάφερε το ακατόρθωτο. Να εκβιάζει ολόκληρη την Ευρώπη και να βάλει τη φωτιά που άναψε και ανέδειξε τις αγεφύρωτες διαφορές μέσα στην Ενωση. Δεν πιστεύω ότι μερικά πράγματα γίνονται τυχαία. Η προσφυγική κρίση είναι το αποτέλεσμα ενός πανέξυπνου τουρκικού σχεδίου. Στόχος βεβαίως είναι και η Ελλάδα και η Κύπρος. Οι ηγέτες της ΕΕ δεν μπορούν να ανταποκριθούν στον κίνδυνο, διότι δεν θέλουν, ιδιαίτερα οι Βόρειοι, διότι έχουν ήδη οχυρωθεί σε «εθνικές πολιτικές», και επειδή (ίσως) δεν μπορούν. Η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να κοιτάξουν τα σπίτια τους και τους λαούς τους και πρέπει οι ηγέτες των δύο χωρών, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Αναστασιάδης, να αρχίσουν να σκέφτονται πιο «εθνικά» παρά ευρωπαϊκά, διότι υπάρχει τεράστιος κίνδυνος να στραφούν οι πολίτες προς την εθνικιστική ακροδεξιά και τους ναζί της Χρυσής Αυγής. Ετσι με λίγα λόγια θα το πω και στους δυο: Ανεχθήκαμε τα λάθη σας, ανεχθήκαμε τις παγκοσμιοποιημένες πολιτικές σας και τον εναγκαλισμό σας με τις διάφορες Μέρκελ και τους διάφορους Γιούνκερ και Τουσκ, αλλά δεν θα ανεχθούμε να μας παραδώσετε σε αρρωστημένους εθνικιστές.
 http://WWW.ETHNOS.GR – http://WWW.MIGNATIOU.COM

Πηγή: ‘Εφτασε η ώρα να σκεφτόμαστε εθνικά διότι η ενωμένη Ευρώπη είναι μία ουτοπία    http://wp.me/p3kVLZ-tXX


Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

«Οικουμενική κυβέρνηση» η τελευταία ευκαιρία

Η ιστορία των οικουμενικών κυβερνήσεων στην Ελλάδα έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό που έχει να κάνει με κυβερνήσεις μειοψηφίας, πριν υπάρξει ανάγκη γι αυτές.
Το 1974 που υπήρξε η πρώτη στην ουσία μεταπολεμική οικουμενική κυβέρνηση προέκυψε από την εθνική ανάγκη διάσωσης της χώρας από εξωτερικό εχθρό μετά τα γεγονότα της Κύπρου που τα προκάλεσε η εθνική προδοσία από μία μικρή μειοψηφία τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο.
Αφού ο Ελληνισμός έχασε στην ουσία εδάφη, συσπειρώθηκε μακράν των κομματικών παρωπίδων και κατάφερε σε λίγους μήνες να σταθεροποιήσει την κατάσταση και αμέσως μετά, εντός του 1974 η οικουμενική κυβέρνηση παρέδωσε την εξουσία σε νόμιμα και κάτω από νέες συνθήκες, σε εκλεγμένη κυβέρνηση.
Τα χρόνια πέρασαν ομολογουμένως με ανάπτυξη από το 1974 και μετά.
Όμως προέκυψε ταυτόχρονα το χρέος του Δημοσίου το οποίο αντλούσε χρήματα από τις αγορές χρεώνοντας τον ελληνικό λαό, κατά κεφαλή αυξανόμενο χρόνο με τον χρόνο.
Τα άλματα του Δημοσίου χρέους μετά το 1974 ήταν τεράστια και όλες οι κυβερνήσεις έκτοτε βασίστηκαν στον δανεισμό ο οποίος έφερε μεν ανάπτυξη και βελτίωση του επιπέδου ζωής αλλά βασίστηκε σε πήλινα πόδια τα οποία κατέρρευσαν εύκολα με τις πρώτες δυσκολίες.
Σε σημερινές τιμές το χρέος από το 1974 και πέρα αυξανόταν κατά 7,4 δις ετησίως για τα χρόνια που κυβερνούσε η Ν.Δ και 4,8 δις για τα χρόνια που κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ.
Ποιο συγκεκριμένα οι μισθοί αυξάνονταν με ρυθμό 8,6% ετησίως για πολλά χρόνια και η αύξηση κατανάλωσης κρέατος τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης έφτασε επιπλέον τα 12,5 κιλά ετησίως ανά άτομο.
Όταν η κυβέρνηση εθνικής ενότητας παρέλαβε το χρέος ήταν στα 400 εκατομμύρια ευρώ τον Ιούλιο του 1974 και τον Οκτώβριο του 1981 ήταν στα 2,2 δις το οποίο παρέλαβε η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Στην πορεία της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας αφενός μεν του διπλασιασμού των συντάξεων το 1982, και της διολίσθησης της δραχμής, αλλά και των υπέρογκων τόκων του δανεισμού το χρέος έφτασε στα 23 δις. Οι τόκοι που αύξαναν το χρέος ήταν τόσο μεγάλοι, που μόνο το 1987-88 επιβάρυναν το ΑΕΠ κατά 2,3% όσο δηλαδή από το 1974-1984.
Φτάνοντας το 1989, άρχισε πάλι το αδιέξοδο στην διακυβέρνηση της χώρας μη έχοντας πλειοψηφία κανείς εξαιτίας του εκλογικού νόμου.
Οικουμενική και πάλι για να βγούμε από το αδιέξοδο το 1989 με συμμετοχή ακόμη και του ιστορικού ΚΚΕ, αλλά και της ευρύτερης αριστεράς.
Άμεσα κλήθηκε ο λαός… να πληρώσει με έκτακτη εισφορά και τα νέα φορολογικά εκκαθαριστικά έφτασαν σε όλους για να πληρώσουν το χρέος που σαν αδάμαστο τέρας τραβούσε την ανηφόρα του ακάθεκτο, σημειώνοντας νέο ρεκόρ κατά τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη αυξανόμενο κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες.
Και έρχεται η περίοδος ΠΑΣΟΚ… με πάλι αυξημένα τα επιτόκια, αλλά και η ανάπτυξη αυξημένη να τρέχει με 4,3%. Παρατηρείται ένα φρενάρισμα του χρέους το 2003, αλλά το 2004 έρχονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες και μας εκτοξεύουν το χρέος σε συνδυασμό με το ΕΚΑΣ και τις αυξήσεις στις συντάξεις.
Τον Μάρτιο του 2004 ο Καραμανλής παραλαμβάνει χρέος που ανέρχεται στο 97,4% του ΑΕΠ και αρχίζει ουσιαστικά η περίοδος του επερχόμενου χάους που ζούμε σήμερα αμφισβητώντας οι Ευρωπαίοι την ορθότητα και ειλικρίνεια των στατιστικών μας στοιχείων.
Το 2008-2009 θεωρείται η διετία της κατάρρευσης, γιατί τα έξοδα αυξήθηκαν κατά 40 δις ενώ τα έσοδα 20 δις μόνο (κακή δημοσιονομική πολιτική) προσθέτοντας 57 δις στο χρέος απότομα ενώ παράλληλα μόνο οι τόκοι δανεισμού μας επιβάρυναν κατά 12-15 δις ετησίως.
Οι εισαγωγές και η υπερκατανάλωση ταυτόχρονα με την έλλειψη παραγωγής –εξαγωγών αλλά και γενικότερης δημοσιονομικής χαλάρωσης μας οδήγησαν στην αγκαλιά των μνημονίων και έκτοτε οι κυβερνήσεις ανεβοκατεβαίνουν με τα κόμματα να πετούν την καυτή πατάτα το ένα στο άλλο, με τον χειμαζόμενο λαό να προσπαθεί να επιβιώσει, με μεγάλες μάζες να ζουν μέρες κατοχικές μη έχοντας τα απαραίτητα.
Οι κοινωνικές τάξεις είναι στα κάγκελα πιέζοντας κυβερνήσεις και ανεβάζοντας – κατεβάζοντας τες, και ο χειμαζόμενος λαός αντιμετωπίζει ιδεοληψίες αλλά και καρεκλομανία πολλών επιδεινώνοντας δραματικά την θέση της Ελλάδας κάθε μέρα στο διεθνές σκηνικό, με μία χώρα γυμνή οικονομικά, βασιζόμενη μόνο στις εισροές των μνημονίων.
Λογικό είναι ότι ανοίγουν πάλι ορέξεις γειτόνων, για περαιτέρω επεκτάσεις και κοινή διαπίστωση πλέον είναι ότι είμαστε απομονωμένοι και σε δεινή θέση με τις απειλές να μας προσεγγίζουν από παντού, αλλά Ελλάδα ενωμένη ποτέ νικημένη λέει η ιστορία.
Συγκρίνοντας το 1974 με το τώρα φαίνεται η οικουμενική κυβέρνηση λύση, μονόδρομος, ή και γιατί όχι κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

www.zougla.gr 
*Παναγιώτης Μπατσαρισάκης, Οικονομικός-Επιχειρηματικός Σύμβουλος – Αναλυτής

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Έτσι θα δείτε δωρεάν ταινίες στο Youtube!

Μία ιστοσελίδα αναλαμβάνει να… μαζέψει τις δωρεάν ταινίες που έχουν ανέβει στο Youtube και έτσι μπορούν να τις δουν οι χρήστες.
Το Open Culture είναι μία ιστοσελίδα η οποία περιέχει λίστες με τις δωρεάν ταινίες που μπορούν δουν οι χρήστες μέσα από το Youtube. Η ιστοσελίδα έχει χωρίσει τις ταινίες ανάλογα με το είδος τους ενώ φυσικά δεν λείπουν οι ειδικές συλλογές με ταινίες από συγκεκριμένους σκηνοθέτες όπως είναι ο Hitchcock, Andrei Tarkovsky, Τσάρλι Τσάπλιν καθώς και ταινίες και ταινίες που έχουν βραβευτεί με Όσκαρ.
Τέλος μην ξεχνάμε ότι μέσα από το Youtube οι χρήστες μπορούν να δουν από το κανάλι της Paramount πολλές κλασικές ταινίες ενώ δεν αποκλείεται πολύ σύντομα να δούμε και άλλα κινηματογραφικά στούντιο να ανεβάζουν παλαιότερες ταινίες τους δωρεάν ή με μία μικρή χρέωση.
alexiptoto.com

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Δισκογραφική Παρουσίαση στο καφέ του βιβλιοπωλείου Ιανός.!



Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016, 3:30 μ.μ.
στο καφέ του βιβλιοπωλείου Ιανός
Σταδίου 24, Αθήνα, τηλ: 2103217917, www.ianos.gr

Είσοδος ελεύθερη


H Subways Music και οι Εκδόσεις Cambia παρουσιάζουν τέσσερις νέες δισκογραφικές παραγωγές της Subways Music:

α) Στέλλα Τσάνη – Τίτος Γουβέλης: 3 Σονάτες για βιολί και πιάνο
Οι καταξιωμένοι σολίστες, Στέλλα Τσάνη (βιολί) και Τίτος Γουβέλης (πιάνο) ερμηνεύουν 3 Σονάτες για βιολί και πιάνο, των συνθετών Αλέκου Ξένου, Σεζάρ Φρανκ και Τσαρλς Άιβς.

β) Σωτήρης Δεσπότης – Σάββας Καρατζιάς: Ηχομονόλογοι
Ο συνθέτης και μουσικολόγος, Σωτήρης Δεσπότης, και ο συνθέτης και κιθαριστής, Σάββας Καρατζιάς, δισκογραφούν έξι συνθέσεις τους με εκτελεστές τους Παναγιώτη Γώγο (πιάνο), Γιώργο Καβάσιλα (κιθάρα), Άγγελο Λιακάκη (βιολοντσέλλο), Βιβή Παπαϊωάννου (φλάουτο) και Μανούσο Πλουμίδη (κλαρινέτο).

γ) Απόστολος Παληός: Great Romantics
Ο διακεκριμένος πιανίστας Απόστολος Παληός, ερμηνεύει τις τέσσερις Μπαλλάντες και το «Μεγάλο Βαλς», έργο 42 του Φρεντερίκ Σοπέν και το έργο «Davidsbündlertänze» του Ρόμπερτ Σούμαν.

δ) Duo Arioso (Σοφία Μαυρογενίδου – Αριστείδης Χατζησταύρου): Invisible Borders
Ένα σημαντικό ντουέτο, το Duo Arioso, που το αποτελούν οι Σοφία Μαυρογενίδου (φλάουτο) και Αριστείδης Χατζησταύρου (κιθάρα), ερμηνεύουν έργα των Sibelius, Villa Lobos, Carlevaro, Morel, Machado, Piazzolla, Granados, Kleynjans, Χατζησταύρου.



Για τους δίσκους θα μιλήσουν οι:

Νότης Μαυρουδής  - κιθαριστής, συνθέτης, σχολιαστής, εκδότης – διευθυντής του tar.gr
Γιάννης Σβώλος – μουσικοκριτικός
Θωμάς Ταμβάκος – μουσικογράφος, κριτικός, ερευνητής
και ο Χρίστος Παπαγεωργίου

Θα συντονίσει ο Σοφοκλής Σαπουνάς – μουσικός παραγωγός, διευθυντής της Subways Music

Στην εκδήλωση, οι καλλιτέχνες θα παρουσιάσουν ζωντανά επιλογές από τους παρουσιαζόμενους δίσκους.






Πατρόκλου 25, 15235, Βριλήσσια,  τηλ.: 2108033196 - 2108043974, 6945413418, email: smusic.gr@gmail.com, www.smusic.gr



Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2016

«ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΙ EΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ» «Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή...» -Το συγκλονιστικό αποχαιρετιστήριο κείμενο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Ζώντας με τις λέξεις, ζώντας από τις λέξεις. Ακόμα και την ύστατη στιγμή, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έδωσε τη μάχη του γράφοντας, συνομιλώντας με τον εαυτό του και τους αναγνώστες. Το παρακάτω κείμενο είναι από τα έσχατα του μέγιστου «Γκάμπο» και το έγραψε όταν έμαθε από τους γιατρούς πως πρέπει να παλέψει σκληρά με τον θάνατο.
Γράφει ο σημαντικός Νομπελίστας συγγραφέας:
... «Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.
Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σού 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Η παντοκρατορία των Ελλήνων στις θάλασσες..!

Την παντοκρατορία των Ελλήνων στις θάλασσες αποδεικνύει περίτρανα η τελευταία ετήσια επετηρίδα“Lloyd's List Top 100” για το 2015 η οποία δόθηκε στην δημοσιότητα την Τετάρτη. Σύμφωνα με αυτή οι στόλοι που ελέγχονται από Έλληνες εφοπλιστές φτάνουν τους 335 εκατ. τόνους dwt, ξεπερνώντας κατά 60 εκατ. τόνους από την δεύτερη Ιαπωνία ενώ η τρίτη Κίνα έχει σχεδόν την μισή χωρητικότητα (178 εκατ. τ.) από την Ελλάδα.
Μεγαλύτερος ιδιώτης εφοπλιστής στο κόσμο (πίσω από τέσσερα κρατικά ελεγχόμενες ή πολυμετοχικές εταιρείες) βρίσκεται ο Γιάννης Αγγελικούσης με στόλο δυναμικότητας 26,8 εκατ. τόνων που τον κατατάσσει πάνω από το σύνολο του στόλου των εφοπλιστών της Ρωσίας. Ο κ. Αγγελικούσης διαθέτει στόλο 143 πλοίων ενώ αναμένεται να αυξηθεί περαιτέρω τα επόμενα χρόνια καθώς έχει ήδη 8 πλοία που “χτίζονται” και άλλα 6 που βρίσκονται στην φάση της παραγγελίας.
Ο Γιάννης Αγγελικούσης, ο οποίος είχε βραβευθεί παλαιότερα και ως προσωπικότητα της χρονιάς στην ναυτηλία από τους Lloyd's σηκώνει την ελληνική σημαία στα περισσότερα από τα πλοία των τριών ναυτιλιακών του ( Maran Tankers, Anangel, Maran Gas) ενώ σε όλα τα πλοία του υπηρετούν Έλληνες αξιωματικοί.
O Χιώτης εφοπλιστής συνεχίζει δεύτερη γενιά πίσω από τον πατέρα του, Αντώνη ο οποίες διέπρεψε στην Εθνική Αντίσταση στην Ελλάδα και στην Μέση Ανατολή ενώ εδω και μερικά χρόνια ενεργό δράση έχει αναλάβει και η τρίτη γενιά με την κόρη του, την γιατρό Μαρία Αγγελικούση, να δραστηριοποιείται πλέον στην ναυτιλία.
Πέρα από τον Γιάννη Αγγελικούση ο οποίος βρίσκεται στην 5η θέση στην λίστα οι υπόλοιπες ελληνικές συμμετοχές είναι η Αγγελική Φράγκου (16), Γιώργος Οικονόμου (17), Γιώργος Προκοπίου (18), Παναγιώτης Γ. Λιβανός (21), Πέτρος Παππάς (31), Νικόλας Τσάκος (45), Πήτερ Γεωργιόπουλος (47), Θεόδωρος Βενιάμης (48),  Κωστής Κωνσταντακόπουλος (52), Ευάγγελος Μαρινάκης (65), Σίμος Παλιός (88) και Δημήτρης Μελισανίδης (98).

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Η βεράντα - αποθήκη..!

Του Χρήστου Χωμενίδη
  
Το σπίτι δεν είναι ευρύχωρο ούτε πολυτελές. Λίγα, χαμηλοτάβανα δωμάτια. Σκασμένοι από τον καιρό σοβάδες. Καλοριφέρ που στάζουν. Παντζούρια που τρίζουν.  Διαθέτει εντούτοις το συγκεκριμένο σπίτι μια βεράντα με πανοραμική, με εξαίσια θέα. Βγαίνοντας στη βεράντα του, νοιώθεις πως ίπτασαι πάνω από την Αθήνα. Το μάτι σου δεν σταματάει πουθενά. Αγναντεύεις τον Λυκαβηττό, την Ακρόπολη, το Αστεροσκοπείο. Στο βάθος διακρίνεται ο Πειραιάς. Λίγο δεξιότερα το φουγάρο της ΔΕΗ στο Κερατσίνι και το όρος Αιγάλεω. Τις μέρες που η ατμόσφαιρα είναι διαυγής, μέχρι και οι ορεινοί όγκοι της Πελοποννήσου αχνοφαίνονται.

Οι κάτοικοι του σπιτιού; –ποιος στη χάρη τους! Μπορούν να βγάλουν δυό καρέκλες και ένα τραπεζάκι στη βεράντα και να ρομαντζάρουν αδιάκοπα από τον Απρίλιο ως τον Νοέμβριο. Ούζο ή κρασί, εφημερίδα ή βιβλίο, τάβλι ή τράπουλα, ρεμπέτικα ή σονάτες, κουβεντολόι ή καυτά φιλιά. Ό,τι και να διαλέξουν θα είναι βασιλιάδες. Άρχοντες στην αετοφωλιά τους.
  
Ακούστε τώρα το ευτράπελο: Αντί να απολαμβάνουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι –και οι φιλοξενούμενοί τους– τη βεράντα, την έχουν μετατρέψει σε αποθήκη. Έχουν στοιβάξει ό,τι σαβούρα και παλιατσαρία διαθέτουν. Ετοιμόρροπα έπιπλα, σκουριασμένα εργαλεία, χαλιά που θέλουν επειγόντως πέταμα ή καθάρισμα, μια ρόδα αυτοκινήτου κι ένα καροτσάκι μωρού... Με μισοκατεβασμένα τα στόρια, περνάνε τη ζωή τους μέσα στο μίζερο διαμέρισμα, βλέποντας τηλεόραση, ξεσκονίζοντας ατέρμονα κάτι ψευτοπορσελάνες –οικογενειακά δήθεν κειμήλια, σιχτιρίζοντας ο ένας τον άλλον. Περδόμενοι ή αυνανιζόμενοι...
  
Η ύπαρξη της ίδιας της βεράντας έχει αρχίσει στο μυαλό τους να θολώνει. Εάν κάποιος τους πληροφορούσε ότι αρκεί να κάνουν τρία βήματα και να ανοίξουν μια μπαλκονόπορτα για να βρεθούν στον παράδεισο, θα τον κοιτούσαν με άκρα δυσπιστία. Θα τον υποψιάζονταν για απατεώνα, ο οποίος επιδιώκει να τους βγάλει απ’ το σπίτι τους με σκοπό να σουφρώσει τα ασημικά και τα εικονίσματα. Τρισχειρότερα: Να τους κλέψει την τηλεόραση και το μόντεμ του ίντερνετ, που κατέληξαν –από πότε άραγε; οι μόνοι δίαυλοί τους προς τον έξω κόσμο.
  
Η βεράντα-αποθήκη (η οποία πράγματι μαραίνεται κάπου στην Άνω Κυψέλη) συνοψίζει με ανατριχιαστική ακρίβεια την κατάσταση της Ελλάδας: Μια χώρα με ευλογημένη θέση, με ανυπολόγιστη δυναμική, διάγει κλεισμένη στον εαυτό της. Ηδονίζεται μαζοχιστικά ξύνοντας τις πληγές της. Κυνηγάει, μέσα σε αραχνιασμένες κάμαρες φαντάσματα. Βαράει το κεφάλι της σε τοίχους. Και στη βεράντα –στη χαρά του Θεού σήπονται αυτάρεσκα τα σκουπίδια.
  
Ονομάστε τη βεράντα κοινοβούλιο, στα έδρανα του οποίου γουργουρίζει αυτάρεσκα –με την ψήφο του λαού ένα συνονθύλευμα από κομματόσκυλα, αριβίστες, εμμονικούς έως και υποσμικούς τύπους.
  
Ονομάστε την δημόσια διοίκηση: Αργόσυρτη, γραφειοκρατική, δέσμια κάθε λογής συντεχνιών, πρόθυμη να εξυπηρετεί μονάχα τον εαυτό της.
  
Ονομάστε την εκπαίδευση: Αγκυλωμένη σε δοξασίες, αποκομμένη σκόπιμα από την παραγωγή, καχύποπτη προς κάθε διαφορετικότητα, προς κάθε ταλέντο. Ταγμένη απεναντίας στην αποστήθιση. Στην αναπαραγωγή και τη διαιώνιση των εθνικών δοξασιών μας.
  
Ονομάστε την μέσα μαζικής ενημέρωσης. Όπου τον τόνο δίνει η τρομολαγνεία και η ημιμάθεια. Όπου το ζήτημα είναι να κάνεις νούμερα επιστρατεύοντας τα νούμερα. Όπου και η σφοδρότερη σύγκρουση πολιτισμών, και η σοβαρότερη αντιπαράθεση ιδεών παρουσιάζεται με όρους σαπουνόπερας. Οι "καλοί" και οι "κακοί". Οι "δικοί" μας και οι "άλλοι".

Ονομάστε την παραγωγή. Όπου η καινοτομία τίθεται σχεδόν εκτός νόμου. Όπου για τον πρωτογενή τομέα το μείζον ζήτημα είναι η φορολόγηση των αγροτών και όχι η ενθάρρυνση των εν δυνάμει ανταγωνιστικών καλλιεργειών. Όπου η όποια εναπομείνασα βιομηχανία εκβιάζεται να μεταφερθεί στις όμορες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Ώστε οι κάτοικοι της Βόρειας Ελλάδας να μισθοδοτούνται ένθεν και να ψωνίζουν, να διασκεδάζουν, να περιθάλπτονται εκείθεν των συνόρων. Όπου περνάς των παθών σου τον τάραχο προκειμένου να ανοίξεις μια εταιρεία και φτύνεις αίμα μέχρι να την κλείσεις.
Ονομάστε την τουρισμό. Όπου η ακτογραμμή Πειραιάς-Σούνιο, το διαλεχτότερο φιλέτο της Ανατολικής Μεσογείου, παραμένει –με πρώτο το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού αναξιοποίητη. Που τη μερίδα του λέοντος έχουν πάρει τα ξενοδοχεία με τα βραχιολάκια. Οι φτηνές διακοπές της μπύρας πλάι στην πισίνα για το προλεταριάτο της Ευρώπης, οι οποίες υποτιμούν από κάθε άποψη την Ελλάδα ως χώρα προορισμού.

Ονομάστε την όπως θέλετε. Σταματήστε όμως να την ανέχεστε.
  
Το να καταντάει η βεράντα αποθήκη για άχρηστα αντικείμενα και υποκείμενα αποτελεί ανωμαλία στη φυσική τάξη. Ύβρι αληθινή.

Ή η βεράντα θα καταρρεύσει υπό το βάρος των απορριμάτων.

Ή θα την καταλάβουν γείτονες και θα την αναστήσουν. Και θα την τιμήσουν όπως τής αρμόζει.
  
Ή –έστω και στο πάρα πέντε, έστω και στο και πέντε– θα αποφασίσουν οι νόμιμοι ένοικοι του σπιτιού τη μεγάλη έξοδό τους.
  
Την έξοδό τους προς το φως.
  
* Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

η βραβευμένη ελληνική ταινία «Το δέντρο και η κούνια» της Μαρίας Ντούζα..!

Με τη βραβευμένη ελληνική ταινία «Το δέντρο και η κούνια» της Μαρίας Ντούζα, παραγωγής 2013,  συνεχίζει η Κινηματογραφική Λέσχη Πεύκης τις προβολές της την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου  στις 8.00 το βράδυ στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης (Χρ. Σμύρνης & Ρ. Φεραίου) σε συνδιοργάνωση με το Ν.Π.Δ.Δ. του Δήμου Λυκόβρυσης - Πεύκης Περιβάλλον - Αθλητισμός - Πολιτισμός «ΠΕ.Α.Π.». 
Εμπνευσμένη από ένα πραγματικό περιστατικό, η ταινία αφηγείται πώς τα μέλη μιας οικογένειας για χρόνια χωρισμένα ξαναβρίσκονται ένα Πάσχα, κάτω από την πατρογονική στέγη, σε μια συνάντηση η οποία θα έχει, για τον καθένα, απροσδόκητες συνέπειες.
Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η Ελένη Καραπάνου (Μυρτώ Αλικάκη) καθηγήτρια καρδιολογίας στο Λονδίνο, η οποία έχει αποξενωθεί από τον πατέρα της Κυριάκο (Ηλία Λογοθέτη) εδώ και δεκαπέντε χρόνια - από τότε που, αψηφώντας τις επιθυμίες του, άφησε την Ελλάδα, με σκοπό να εγκατασταθεί στην Αγγλία. Μια μέρα ο Βρετανός άντρας της, Χάρυ (John Bicknell), μετατίθεται στην Κίνα. Αντιμέτωπη με δύσκολα προσωπικά και επαγγελματικά διλήμματα, η Ελένη παίρνει την δεκάχρονη κόρη της, την Άννα (Ίρις Μήττα), και έρχονται στην Ελλάδα, για Πασχαλινές διακοπές. Όταν όμως φτάνει σπίτι, τίποτα δεν είναι όπως το περίμενε. Μια γυναίκα από τη Σερβία, η Νίνα (Mirjana Karanović), είναι εγκατεστημένη εκεί μαζί με την εντεκάχρονη κόρη της Μίρα (Ελένη Κουλέτση)...

Σκηνοθεσία: Μαρία Ντούζα 
Σενάριο: Μαρία Ντούζα, Βασισμένο πάνω σε μια ιδέα της Ελένης Ατσίκμπαση
Φωτογραφία: Ζαφείρης Επαμεινώνδας 
Μουσική: Άννα Στερεοπόύλου
Μοντάζ: Γιάννης Κωτσαβάρας
Παίζουν: Μυρτώ Αλικάκη, Ηλίας Λογοθέτης, Mirjana Karanović
Διάρκεια 107΄
Η συγκεκριμένη ταινία έχει λάβει πολλές διακρίσεις, όπως είναι οι εξής: 
- 10o Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Τορόντο - Βραβείο πιο Δημοφιλούς Ταινίας
- 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πελοποννήσου - Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη (Μαρία Ντούζα), Βραβείο Φωτογραφίας (Ζαφείρης Επαμεινώνδας), Βραβείο Σκηνικών (Τζοβάνι Τζανέτης), Βραβείο Ενδυματολογίας (Νικόλ Παναγιώτου)
- 9o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κύπρου CYIFF 2014 - Βραβείο Χρυσή Αφροδίτη για Καλύτερη Μεγάλου Μήκους Ταινία (Μαρία Ντούζα), Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου Μεγάλου Μήκους (Μαρία Ντούζα), Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού (Μυρτώ Αλικάκη), Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού (Ηλίας Λογοθέτης), Βραβείο Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής (Άννα Στερεοπούλου), Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας (Ζαφείρης Επαμεινώνδας), Βραβείο Καλύτερου Σχεδιασμού Παραγωγής (Steficon)
- 11ο Ελληνικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Σαν Φρανσίσκο - Βραβείο ASTRON Καλύτερης Μεγάλου Μήκους Ταινίας (Μαρία Ντούζα)
Στην προβολή θα παρευρεθεί και θα συνομιλήσει με το κοινό η σκηνοθέτης της ταινίας Μαρία Ντούζα.


 Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για το κοινό.