πηγή :maga.gr

Η παρουσία των ιστολογίων στον παγκόσμιο ιστό αποτελεί μια μορφή διαδικτυακής δημοσιογραφίας που υλοποιεί την έννοια της δημοσιογραφίας των πολιτών και συμβάλλει ουσιαστικά στον εκδημοκρατισμό της δημόσιας επικοινωνίας.

Οι φορείς της δεν είναι εργαζόμενοι στο χώρο των ΜΜΕ αλλά χρήστες του διαδικτύου που δεν έχουν επαγγελματική σχέση με την τέταρτη εξουσία.
πηγή :maga.gr

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Ο Michael Moore, μετά τη νίκη Τραμπ, προβλέπει και την πτώση του: Δεν θα ολοκληρώσει τη θητεία του!




Ο διάσημος σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, Michael Moore, ο οποίος σωστά προέβλεψε τον περασμένο Ιούλιο την εκλογή Τραμπ στις Αμερικανικές εκλογές της 8ης Νοεμβρίου, εξηγεί σε αμερικανική εκπομπή στο MSNBC γιατί η πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οικό θα τελειώσει είτε έπειτα από παραίτησή του είτε έπειτα από πρόταση μομφής εναντίον του.
«Να τι πρόκειται να συμβεί και δεν θα υποφέρουμε τέσσερα ολόκληρα χρόνια την προεδρία Τραμπ: Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει καμία ιδεολογία πέρα από την ιδεολογία του Ντόναλντ Γ. Τραμπ. Και όταν κανείς έχει να κάνει με ένα ναρκισσιστή σαν εκείνον, ο οποίος είναι τόσο μα τόσο ναρκισσιστής που όλα γυρίζουν γύρω από εκείνον, θα παραβιάσει ασυναίσθητα τους νόμους. Κι αυτό θα συμβεί επειδή απλώς σκέφτεται τι είναι καλύτερο για εκείνον», είπε και συνέχισε τονίζοντας πως «ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πράγματι άρρωστος. Πρόκειατι για έναν μισογύνη και αυταρχικό άνδρα».
Την περασμένη Τετάρτη ο Moore συμμετείχε σε μία μαζική διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά του Τραμπ στο Μανχάταν καλώντας τους πολίτες σε αδιάκοπή αντίσταση.
«Εμείς πρόκειται να αντισταθούμε και να εναντιωθούμε», εξήγησε. «Θα συνεχίσουμε και απόψε και αύριο και μεθαύριο. Το μόνο που εκείνος μπορεί να κάνει είναι να διορίσει τον Τζουλιάνι ως γενικό εισαγγελέα ή να λάβει αντίστοιχες πρωτοβουλίες και εμείς θα επιμείνουμε». http://m.huffpost.com/gr/entry/12926626

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Michael Moore: Πέντε λόγοι που ο Τραμπ θα είναι ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ


Ο εκκεντρικός σκηνοθέτης, που έχει σταθεί δεκάδες φορές απέναντι στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της χώρας του, προβλέπει με θλίψη πως όλα συνηγορούν υπέρ της ανάδειξης του Ντόναλντ Τραμπ, ως επόμενου προέδρου της Αμερικής

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

«Παραιτηθείτε»: Το μάθημα δημοκρατίας που ακόμα δε μάθαμε






Έλλειψη πολιτικής φαντασίας; Ο εύκολος, πεπατημένος δρόμος της άμετρης πολιτικής σύγκρουσης; Ή, μήπως, πρόκειται για το κλασικό μοτίβο της πολιτικής αντιπαράθεσης στην Ελλάδα που θέλει την εκάστοτε αντιπολίτευση να επιζητά τον εξοστρακισμό της εκάστοτε κυβέρνησης λίγους μήνες μετά την εκλογή της; Τι ακριβώς συνιστά το σύνθημα «παραιτηθείτε» και η αντίστοιχη πολιτική συγκέντρωση της 15ης Ιουνίου στο Σύνταγμα; Πώς να ερμηνεύσουμε την κρυπτο-αυταρχική προσταγή «φύγετε, δρόμο, αδειάστε μας τη γωνιά, δεν σας θέλει ο λαός;» (Η. Κανέλλης, «Τα Νέα», 4-5/6/2016).

Φοβούμαι λίγο απ’ όλα αυτά και κάτι ακόμα: δείχνει τον πυρήνα της ελλαδικής δυσανεξίας - τη μη αποδοχή κοινώς αποδεκτά κανόνων. Πώς μπορεί ένας δημοκράτης να ζητά την παραίτηση μιας κυβέρνησης που εξελέγη μόλις πριν από 9 μήνες; Τι νομιμοποιεί αυτό το αίτημα; Το γεγονός ότι είναι μια κακή κυβέρνηση; Ναι είναι, αλλά δεν αρκεί: το περιεχόμενο του ισχυρισμού δε νομιμοποιεί την εκφορά του. Για να ζητάς την παραίτηση μιας κυβέρνησης πρέπει να έχει προηγηθεί είτε η έγκυρη διάγνωση της δυσαρμονίας της με το εκλογικό σώμα, είτε η παραβίαση θεμελιωδών κανόνων και αξιών του πολιτεύματος. Το Σύνταγμα κάποτε προέβλεπε ότι ο κριτής μιας πιθανής δυσαρμονίας είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Εδώ και 30 χρόνια (μετά την αναθεώρηση του 1985) αυτή η αρμοδιότητα του Προέδρου εξέλιπε. Άρα, ουδείς με θεσμική εγκυρότητα μπορεί να αποφανθεί για τη δυσαρμονία κυβέρνησης και εκλογικού σώματος. Έχουμε, μήπως, κάποια ασυνήθη, θεμελιώδη θεσμική παρεκτροπή, όπως λ.χ. την εμπλοκή του Πρωθυπουργού ή τη συστηματική εμπλοκή προβεβλημένων υπουργών σε πρωτοφανή σκάνδαλα διαφθοράς όπως το 1989, ή κάποια τερατώδη εθνική απώλεια που να δείχνει την παντελή ανικανότητα μια κυβέρνησης να κυβερνήσει; Ακόμα, τουλάχιστον, όχι (αν και ίσως δεν θ’ αργήσει αυτή η μέρα).

Τι έχουμε τότε; Μα ότι είχαμε πάντα: μια αναχρονιστική κυβέρνηση της «βαθιάς Ελλάδας, η οποία αντλεί και αναπαράγει όλες τις βαθιές δομές που καθηλώνουν τη χώρα στην υπανάπτυξη: το κομματικό-πελατειακό κράτος, την οικογενειοκρατία, τη ρουσφετολογία, τη διαπλοκή, την αντιθεσμική νοοτροπία, τον ερασιτεχνισμό. Σε μια τέτοια κυβέρνηση δε νομιμοποιείσαι (ακόμα, τουλάχιστον) να της πεις «παραιτηθείτε». Νομιμοποιείσαι, όμως, να της ασκείς σφοδρή κριτική.

Θα μου πείτε: μα, όταν ήταν στην αντιπολίτευση, δεν ήταν ο Τσίπρας αυτός που ζητούσε την παραίτηση των άλλων κυβερνήσεων; Το ίδιο δεν έκανε και ο Σαμαράς, ο Καραμανλής Β’, ο Παπανδρέου ο Γ’, ο Έβερτ, ο Μητσοτάκης Α’, ο Παπανδρέου Β’, κοκ, για να πάμε πίσω μέχρι το 1974; Ναι, αυτό έκαναν όλοι αυτοί, κι αυτό ακριβώς δείχνει το μέγεθος του προβλήματός μας: δεν έχουμε μάθει να παίζουμε το δημοκρατικό παιχνίδι με τους κανόνες του. Τόσο η φαιδρή, λαϊκιστική, και ασυνάρτητη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ όσο και η αντιπολίτευσή της κινούνται στις ίδιες ράγες που κινείται το πολιτικό σύστημα επί δεκαετίες  - την αέναη, άνευ αρχών, πολωτική σύγκρουση. Την κάθε κυβέρνηση που εκλέγεται, η αντιπολίτευση θέλει να την καταργήσει μια ώρα αρχύτερα. Δείχνει αυτή η στάση σεβασμό στη λαϊκή ετυμηγορία; Κρίνετε μόνοι σας. Το βέβαιο είναι ότι αυτή η νοοτροπία ωθεί στο να μην υπάρχει σταθερός εκλογικός κύκλος (η μέση κυβερνητική θητεία είναι δυόμιση χρόνια!), να μην ασκούνται επαρκώς οι αντίστοιχοι ρόλοι (κυβέρνησης και

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Κάτω τα χέρια απ’ τον Αλέξη!





18/05/2016
Ο Κώστας Κούρκουλος είναι δικηγόρος

Πάνε χρόνια, όταν τα μέλη μιας παραθρησκευτικής οργάνωσης στις ΗΠΑ, «τρελαμένα» από τα οράματα επιτήδειου «προφήτη», οδηγήθηκαν στην εξής παραληρητική ιδέα: Ότι συγκεκριμένη ημέρα και ώρα, θα ερχόταν η συντέλεια του κόσμου. Όλη η ανθρωπότητα θα χανόταν, αφού η γη σχεδόν θα ξέρναγε τα έγκατά της στην επιφάνεια.
Οι μόνοι που θα σώζονταν από τον Αρμαγεδδώνα, ήταν οι πιστοί της θεότητας στην οποία πίστευαν τα μέλη της οργάνωσης. Μάλιστα, είχε προβλεφθεί και ο τρόπος της σωτηρίας τους: Την στιγμή ακριβώς της καταστροφής, θα κατέβαινε διαστημόπλοιο στον ευκτήριο οίκο τους, απεσταλμένο από τη θεότητά τους και θα τους έσωζε. Αρκεί την συγκεκριμένη ημέρα και ώρα, να ήταν εκεί. Και πήγαν όλοι.
Το συλλογικό αυτό παραλήρημα ήρθε σε γνώση μιας επιστημονικής ομάδας της οποίας κάποια μέλη, υποδυόμενα τους πιστούς, εισέδυσαν στην οργάνωση προκειμένου να μελετήσουν το εξής: Πώς θα αντιδρούσαν οι πιστοί, την στιγμή της διάψευσης της  προφητείας.
Όταν λοιπόν οι χτύποι του ρολογιού σήμαναν την ορισμένη για την εκπλήρωση της προφητείας ώρα, ούτε καταστροφές είχαμε, ούτε σεισμούς και καταποντισμούς, ούτε βεβαίως ήρθε κάποιο διαστημόπλοιο. Η διάψευση δηλαδή της προφητείας ήταν ολοκληρωτική.
Και τότε παρατηρήθηκε το παράδοξο, που ονομάστηκε «γνωστική ασυμφωνία»: Η ίδια η διάψευση της προφητείας δυνάμωσε την πίστη τους σ’ αυτήν! Υποστήριζαν  – με ενθουσιασμό μάλιστα – ότι η καταστροφή δεν ήρθε, διότι η θεότητά τους εισάκουσε τις προσευχές τους και έσωσε την ανθρωπότητα! Με άλλα λόγια, η διάψευση των δοξασιών τους, λειτούργησε ως επιβεβαίωσή τους! Έτσι, προσκολλήθηκαν περισσότερο στον «προφήτη» τους και άρχισαν με μεγαλύτερο ζήλο τον προσηλυτισμό στα πιστεύω που διαψεύστηκαν.
Η αναλογία με τα δικά μας, είναι εφιαλτική. Διότι η κοινωνία μας με την κρίση, συμπεριφερόμενη όπως τα μέλη της παραθρησκευτικής οργάνωσης, δηλαδή ως συλλογικό νήπιο, βρέθηκε σε μία κατάσταση παρανοϊκόμορφης πρόσληψης της πραγματικότητας. Βρέθηκε δηλαδή στη στιγμή, κατά την οποία η ιστορία συχνά καλεί «ψευδοπροφήτες» και τυχοδιώκτες να αναλάβουν δράση. Και αυτοί, όπως συμβαίνει με όλα τα αρπακτικά όταν μυρίζονται πτώμα, ανταποκρίθηκαν στην κλήση της και πρόσφεραν αφειδώς ό, τι ζητούσε ο «λαός».
Πρώτα απ’ όλα, συντονισμένοι με την ανάγκη της κοινωνίας να πιστεύει ότι είναι «ανεύθυνη για την ιστορία της», υπέθαλψαν αυτήν την ψευδαίσθηση. Και αμέσως μετά την εκμεταλλεύτηκαν, πείθοντας ότι η χώρα όχι μόνον δεν είχε οποιοδήποτε πρόβλημα, αλλά ότι όλα όσα μας συνέβαιναν ήταν «κόλπα» και «συνωμοσίες» των ξένων εχθρών και των ντόπιων συνεργών τους, οι οποίοι έφεραν  τα μνημόνια και μαζί τη δυστυχία. Έτσι, πρόσφεραν την ευφροσύνη της απενοχοποίησης, αδιαφορώντας όμως ότι με τον τρόπο αυτό απέκλειαν ρητά κάθε αυτεπίγνωση.
Και αφού συντονιστήκαμε και εμείς μαζί τους, μας τρέλαναν στις επόμενες προφητείες: Πρώτα απ’ όλα, ότι η χώρα δεν χρειαζόταν οικονομία. Το πολύ – πολύ κανένα πανηγύρι, ως λαϊκή οικονομία. Αρκούσε δηλαδή για την ευδαιμονία μας, να πάει στα χέρια τους το δημόσιο ταμείο, οπότε θα επαναλαμβανόταν το θαύμα του εν Κανά γάμου και θα είχαμε όλοι λεφτά! Όμως, όπως όλοι οι προφήτες, ήταν και σ’ αυτό προβλεπτικοί. Έτσι, για την περίπτωση που δεν «έπιαναν» τα μάγια τους να γεμίσουν από μόνα τους τα ταμεία με λεφτά, η προφητεία προέβλεπε και εναλλακτική λύση: Οι προφήτες μας μπορούσαν να επιβάλουν στους ξένους να μας παρακαλάνε για να μας πληρώσουν. Αρκεί να το θέλαμε! Και όσο οι ψευδοπροφήτες τροφοδοτούσαν την κοινωνία με τέτοιες ψευδαισθήσεις, τόσο μεγάλωνε η αποδοχή τους. Ώσπου έγιναν και κυβέρνηση….

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Παρουσίαση βιβλίων στο ΑΒΓΟ θεσσαλονίκης με έργα του Κώστα Μπραβάκη και του Γιώργου Καρακάση

3ο Μουσικό Φεστιβάλ Εκδόσεων Cambia - ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΩΝ ΩΔΕΙΟ

Καλωσορίζουμε το καλοκαίρι με ένα μοναδικό μουσικό Φεστιβάλ Ελλήνων Μουσικών & Ελλήνων Καλλιτεχνών.
Με εξαιρετικές συμμετοχές που θα ενθουσιάσουν τους ακροατές σε ένα χώρο που ξεχωρίζει για την ακουστική του, το Θέατρο Τεχνών Ωδείο στο Περιστέρι (Δημοκρίτου 3 & Σαρανταπόρου πολύ κοντά στο μετρό Περιστερίου)
Ο Εισηγητής
Την έναρξη του Φεστιβάλ θα δώσει ο κ. Κώστας Χάρδας, λέκτορας συστηματικής μουσικολογίας στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Α.Π.Θ.
Οι συντελεστές
Νέοι Έλληνες συνθέτες με έργα που έχουν βραβευτεί σε διεθνής διαγωνισμούς σύνθεσης πρόκειται να παρουσιάσουν το έργο τους στο Φεστιβάλ, ενώ νέοι ταλαντούχοι ερμηνευτές θα αποδώσουν έργα γνωστών Ελλήνων συνθετών (έργα του Μάνου Χατζιδάκι, Γιάννη Παπαϊωάννου, Μανώλη Καλομοίρη, Μάνου Σκαρβέλη κ.α.
Σας περιμένουμε, σε μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά με ποιοτικές συνθέσεις και εξαιρετικές ερμηνείες ελλήνων καλλιτεχνών.
Θέατρο Τεχνών Ωδείο: Δημοκρίτου 3 & Σαρανταπόρου πλησίον μετρό Περιστερίου

Είσοδος*: 5 ευρώ για τους ενήλικες
             3 ευρώ για παιδιά έως 17 ετών και για τους άνεργους


Τηλ. Επικοινωνίας για πληροφορίες και για κράτηση θέσεων:
2108020622& 6985018552


Υπεύθυνη επικοινωνίας: Χρυσάνθη Οικονομάκη

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας…

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας…
που μας κάνουν ευτυχισμένους…
απ΄την απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας…
Κάποιους τους έχουμε σε όλη τη διαδρομή στο πλάι μας…
βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε…
ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων μας…
Ίσως κάθε φύλλο ενός δέντρου χαρακτηρίζει τους φίλους μας…
Επιπλέον…
η μοίρα μάς φέρνει και άλλους φίλους…
αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας…
Πολλούς από αυτούς…
τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές… φίλους Καρδιακούς…
Είναι ειλικρινείς…
είναι αληθινοί…
Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά…
ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους!!
Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι…
αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές…
ή για λίγες μέρες ή ώρες…
Αυτοί συνήθως στολίζουνε το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα…
για όσο καιρό είμαστε κοντά τους…
Μιλώντας για κοντά…
δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους…
εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών…
και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα…
μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου…
Περνάει ο καιρός… το καλοκαίρι φεύγει…
πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας…
μερικά γεννιούνται σ’ ένα άλλο καλοκαίρι…
και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές…
Κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό…
Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς…
Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά…
αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δε μας άφησαν τίποτα…
Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας…
και η πιο προφανής απόδειξη…
πως δύο ψυχές δε συναντήθηκαν Π ο τ έ τυχαία!!
Χόρχε Λουίς Μπόρχες.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

‘Εφτασε η ώρα να σκεφτόμαστε εθνικά διότι η ενωμένη Ευρώπη είναι μία ουτοπία...

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ* Τι να την κάνεις τέτοια Ευρώπη; Ηταν το αυθόρμητο ερώτημα-απορία μετά τη μεσοβέζικη συμφωνία που συνυπέγραψαν οι Ευρωπαίοι με την Τουρκία για το Προσφυγικό και αφού είχαν προηγηθεί πολλές ώρες εκβιασμών από την πλευρά του πρωθυπουργού της κατοχικής δύναμης, Αχμέτ Νταβούτογλου και δικαιολογημένων αντιδράσεων από τους «μικρούς» της Ευρώπης, οι οποίοι αντιμετωπίζουν το θέμα κυρίως εθνικιστικά, αλλά όχι μόνο… Η ΕΕ δεν είναι η Ενωση που ονειρεύτηκαν οι ιδρυτές της, ούτε πρόκειται να επιτύχει το εγχείρημα των Ηνωμένων Πολιτειών, για το οποίο χύθηκε και αίμα. Ακόμα και σήμερα παραμένει προβληματικό το αμερικανικό σύστημα, αλλά η αλήθεια είναι ότι λειτουργεί καλά, παρά το γεγονός ότι οι διαφορές μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών πολιτειών ήταν και είναι τόσο εμφανείς. Το πιο σημαντικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ότι οι πολίτες, ανεξαρτήτως από χώρα καταγωγής ή πολιτισμών, σκέφτονται αμερικανικά. Στην Ευρώπη αυτό δεν θα συμβεί ποτέ. ‘Η αν συμβεί θα περάσουν αιώνες… Η προσφυγική κρίση, την οποία δημιούργησε η Τουρκία, απέδειξε πόσο μικροί είναι οι ηγέτες των μεγάλων χωρών της Ευρώπης αλλά και πόσο εύκολο είναι να καταρρεύσει αυτή η Ενωση διαφορετικών λαών, πολιτισμών, γλωσσών και νοοτροπιών. Πόσες φορές τέθηκε το ερώτημα «τι σχέση μπορεί να έχει ο Βορράς με τον Νότο της Ευρώπης», ιδιαίτερα μετά την οικονομική κρίση, που ταλαιπωρεί για έκτο χρόνο τον ελληνικό λαό. Η καγκελάριος Μέρκελ αποδείχθηκε ασήμαντη μπροστά στις δύο κρίσεις, ο κ. Ολάντ δείχνει να μην καταλαβαίνει τις συνέπειες, ο Βρετανός Κάμερον βλέπει το σπίτι του να καίγεται λόγω του Brexit, ενώ δεν επηρεάζεται από το κύμα προσφύγων που στέλνει η Τουρκία στην Ευρώπη. Με αποτέλεσμα, από τις 28 χώρες της Ευρώπης να σηκώνει όλο το βάρος η Ελλάδα, η οποία δεν έχει καν τις δυνατότητες να ανταποκριθεί σε ένα πρόβλημα που δεν είναι δικό της, που δεν το δημιούργησε η ίδια. Πως μπορούν να ζητούν από την Ελλάδα, μία χώρα 10 εκατομμυρίων ψυχών, να αναλάβει να διαχειριστεί την άνευ προηγουμένου προσφυγική κρίση, όταν η Αμερική, η μόνη υπερδύναμη, με το ζόρι δέχθηκε να υποδεχθεί 10 χιλιάδες Σύριους, οι πλείστοι εκ των οποίων είναι και σήμερα στο …περίμενε. Η Τουρκία έπαιξε τα ρέστα της εναντίον της Ευρώπης, χρησιμοποιώντας τους άμοιρους και κολασμένους της Συρίας και άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής. Αντιλαμβανόμενη νωρίς ότι η Ενωμένη Ευρώπη δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα συνονθύλευμα λαών και πολιτισμών, που δεν συμφωνούν σχεδόν σε τίποτα, και εκμεταλλευόμενη τις ακροδεξιές αντιλήψεις στον ευρωπαϊκό Βορρά, κατάφερε το ακατόρθωτο. Να εκβιάζει ολόκληρη την Ευρώπη και να βάλει τη φωτιά που άναψε και ανέδειξε τις αγεφύρωτες διαφορές μέσα στην Ενωση. Δεν πιστεύω ότι μερικά πράγματα γίνονται τυχαία. Η προσφυγική κρίση είναι το αποτέλεσμα ενός πανέξυπνου τουρκικού σχεδίου. Στόχος βεβαίως είναι και η Ελλάδα και η Κύπρος. Οι ηγέτες της ΕΕ δεν μπορούν να ανταποκριθούν στον κίνδυνο, διότι δεν θέλουν, ιδιαίτερα οι Βόρειοι, διότι έχουν ήδη οχυρωθεί σε «εθνικές πολιτικές», και επειδή (ίσως) δεν μπορούν. Η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να κοιτάξουν τα σπίτια τους και τους λαούς τους και πρέπει οι ηγέτες των δύο χωρών, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Αναστασιάδης, να αρχίσουν να σκέφτονται πιο «εθνικά» παρά ευρωπαϊκά, διότι υπάρχει τεράστιος κίνδυνος να στραφούν οι πολίτες προς την εθνικιστική ακροδεξιά και τους ναζί της Χρυσής Αυγής. Ετσι με λίγα λόγια θα το πω και στους δυο: Ανεχθήκαμε τα λάθη σας, ανεχθήκαμε τις παγκοσμιοποιημένες πολιτικές σας και τον εναγκαλισμό σας με τις διάφορες Μέρκελ και τους διάφορους Γιούνκερ και Τουσκ, αλλά δεν θα ανεχθούμε να μας παραδώσετε σε αρρωστημένους εθνικιστές.
 http://WWW.ETHNOS.GR – http://WWW.MIGNATIOU.COM

Πηγή: ‘Εφτασε η ώρα να σκεφτόμαστε εθνικά διότι η ενωμένη Ευρώπη είναι μία ουτοπία    http://wp.me/p3kVLZ-tXX


Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

«Οικουμενική κυβέρνηση» η τελευταία ευκαιρία

Η ιστορία των οικουμενικών κυβερνήσεων στην Ελλάδα έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό που έχει να κάνει με κυβερνήσεις μειοψηφίας, πριν υπάρξει ανάγκη γι αυτές.
Το 1974 που υπήρξε η πρώτη στην ουσία μεταπολεμική οικουμενική κυβέρνηση προέκυψε από την εθνική ανάγκη διάσωσης της χώρας από εξωτερικό εχθρό μετά τα γεγονότα της Κύπρου που τα προκάλεσε η εθνική προδοσία από μία μικρή μειοψηφία τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο.
Αφού ο Ελληνισμός έχασε στην ουσία εδάφη, συσπειρώθηκε μακράν των κομματικών παρωπίδων και κατάφερε σε λίγους μήνες να σταθεροποιήσει την κατάσταση και αμέσως μετά, εντός του 1974 η οικουμενική κυβέρνηση παρέδωσε την εξουσία σε νόμιμα και κάτω από νέες συνθήκες, σε εκλεγμένη κυβέρνηση.
Τα χρόνια πέρασαν ομολογουμένως με ανάπτυξη από το 1974 και μετά.
Όμως προέκυψε ταυτόχρονα το χρέος του Δημοσίου το οποίο αντλούσε χρήματα από τις αγορές χρεώνοντας τον ελληνικό λαό, κατά κεφαλή αυξανόμενο χρόνο με τον χρόνο.
Τα άλματα του Δημοσίου χρέους μετά το 1974 ήταν τεράστια και όλες οι κυβερνήσεις έκτοτε βασίστηκαν στον δανεισμό ο οποίος έφερε μεν ανάπτυξη και βελτίωση του επιπέδου ζωής αλλά βασίστηκε σε πήλινα πόδια τα οποία κατέρρευσαν εύκολα με τις πρώτες δυσκολίες.
Σε σημερινές τιμές το χρέος από το 1974 και πέρα αυξανόταν κατά 7,4 δις ετησίως για τα χρόνια που κυβερνούσε η Ν.Δ και 4,8 δις για τα χρόνια που κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ.
Ποιο συγκεκριμένα οι μισθοί αυξάνονταν με ρυθμό 8,6% ετησίως για πολλά χρόνια και η αύξηση κατανάλωσης κρέατος τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης έφτασε επιπλέον τα 12,5 κιλά ετησίως ανά άτομο.
Όταν η κυβέρνηση εθνικής ενότητας παρέλαβε το χρέος ήταν στα 400 εκατομμύρια ευρώ τον Ιούλιο του 1974 και τον Οκτώβριο του 1981 ήταν στα 2,2 δις το οποίο παρέλαβε η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Στην πορεία της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας αφενός μεν του διπλασιασμού των συντάξεων το 1982, και της διολίσθησης της δραχμής, αλλά και των υπέρογκων τόκων του δανεισμού το χρέος έφτασε στα 23 δις. Οι τόκοι που αύξαναν το χρέος ήταν τόσο μεγάλοι, που μόνο το 1987-88 επιβάρυναν το ΑΕΠ κατά 2,3% όσο δηλαδή από το 1974-1984.
Φτάνοντας το 1989, άρχισε πάλι το αδιέξοδο στην διακυβέρνηση της χώρας μη έχοντας πλειοψηφία κανείς εξαιτίας του εκλογικού νόμου.
Οικουμενική και πάλι για να βγούμε από το αδιέξοδο το 1989 με συμμετοχή ακόμη και του ιστορικού ΚΚΕ, αλλά και της ευρύτερης αριστεράς.
Άμεσα κλήθηκε ο λαός… να πληρώσει με έκτακτη εισφορά και τα νέα φορολογικά εκκαθαριστικά έφτασαν σε όλους για να πληρώσουν το χρέος που σαν αδάμαστο τέρας τραβούσε την ανηφόρα του ακάθεκτο, σημειώνοντας νέο ρεκόρ κατά τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη αυξανόμενο κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες.
Και έρχεται η περίοδος ΠΑΣΟΚ… με πάλι αυξημένα τα επιτόκια, αλλά και η ανάπτυξη αυξημένη να τρέχει με 4,3%. Παρατηρείται ένα φρενάρισμα του χρέους το 2003, αλλά το 2004 έρχονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες και μας εκτοξεύουν το χρέος σε συνδυασμό με το ΕΚΑΣ και τις αυξήσεις στις συντάξεις.
Τον Μάρτιο του 2004 ο Καραμανλής παραλαμβάνει χρέος που ανέρχεται στο 97,4% του ΑΕΠ και αρχίζει ουσιαστικά η περίοδος του επερχόμενου χάους που ζούμε σήμερα αμφισβητώντας οι Ευρωπαίοι την ορθότητα και ειλικρίνεια των στατιστικών μας στοιχείων.
Το 2008-2009 θεωρείται η διετία της κατάρρευσης, γιατί τα έξοδα αυξήθηκαν κατά 40 δις ενώ τα έσοδα 20 δις μόνο (κακή δημοσιονομική πολιτική) προσθέτοντας 57 δις στο χρέος απότομα ενώ παράλληλα μόνο οι τόκοι δανεισμού μας επιβάρυναν κατά 12-15 δις ετησίως.
Οι εισαγωγές και η υπερκατανάλωση ταυτόχρονα με την έλλειψη παραγωγής –εξαγωγών αλλά και γενικότερης δημοσιονομικής χαλάρωσης μας οδήγησαν στην αγκαλιά των μνημονίων και έκτοτε οι κυβερνήσεις ανεβοκατεβαίνουν με τα κόμματα να πετούν την καυτή πατάτα το ένα στο άλλο, με τον χειμαζόμενο λαό να προσπαθεί να επιβιώσει, με μεγάλες μάζες να ζουν μέρες κατοχικές μη έχοντας τα απαραίτητα.
Οι κοινωνικές τάξεις είναι στα κάγκελα πιέζοντας κυβερνήσεις και ανεβάζοντας – κατεβάζοντας τες, και ο χειμαζόμενος λαός αντιμετωπίζει ιδεοληψίες αλλά και καρεκλομανία πολλών επιδεινώνοντας δραματικά την θέση της Ελλάδας κάθε μέρα στο διεθνές σκηνικό, με μία χώρα γυμνή οικονομικά, βασιζόμενη μόνο στις εισροές των μνημονίων.
Λογικό είναι ότι ανοίγουν πάλι ορέξεις γειτόνων, για περαιτέρω επεκτάσεις και κοινή διαπίστωση πλέον είναι ότι είμαστε απομονωμένοι και σε δεινή θέση με τις απειλές να μας προσεγγίζουν από παντού, αλλά Ελλάδα ενωμένη ποτέ νικημένη λέει η ιστορία.
Συγκρίνοντας το 1974 με το τώρα φαίνεται η οικουμενική κυβέρνηση λύση, μονόδρομος, ή και γιατί όχι κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

www.zougla.gr 
*Παναγιώτης Μπατσαρισάκης, Οικονομικός-Επιχειρηματικός Σύμβουλος – Αναλυτής

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Έτσι θα δείτε δωρεάν ταινίες στο Youtube!

Μία ιστοσελίδα αναλαμβάνει να… μαζέψει τις δωρεάν ταινίες που έχουν ανέβει στο Youtube και έτσι μπορούν να τις δουν οι χρήστες.
Το Open Culture είναι μία ιστοσελίδα η οποία περιέχει λίστες με τις δωρεάν ταινίες που μπορούν δουν οι χρήστες μέσα από το Youtube. Η ιστοσελίδα έχει χωρίσει τις ταινίες ανάλογα με το είδος τους ενώ φυσικά δεν λείπουν οι ειδικές συλλογές με ταινίες από συγκεκριμένους σκηνοθέτες όπως είναι ο Hitchcock, Andrei Tarkovsky, Τσάρλι Τσάπλιν καθώς και ταινίες και ταινίες που έχουν βραβευτεί με Όσκαρ.
Τέλος μην ξεχνάμε ότι μέσα από το Youtube οι χρήστες μπορούν να δουν από το κανάλι της Paramount πολλές κλασικές ταινίες ενώ δεν αποκλείεται πολύ σύντομα να δούμε και άλλα κινηματογραφικά στούντιο να ανεβάζουν παλαιότερες ταινίες τους δωρεάν ή με μία μικρή χρέωση.
alexiptoto.com